Χρώμα και μνήμη

Στο Κουκάκι, λίγα μόλις μέτρα από την Ακρόπολη, ένα διαμέρισμα 85 τ.μ. της δεκαετίας του 1960 ανακαινίστηκε ριζικά προκειμένου να αποτελέσει την κατοικία μιας σκηνοθέτιδος. Στόχος της μελέτης ήταν η ανάδειξη της αρχιτεκτονικής ταυτότητας της παλιάς αθηναϊκής κατοικίας, με το χρώμα να λειτουργεί ως το βασικό εργαλείο σχεδιασμού. Από την αρχή, η διατήρηση των αυθεντικών στοιχείων του υφιστάμενου κελύφους τέθηκε ως θεμελιώδης αρχή. 

Η κάτοψη ανασχεδιάστηκε μέσω ουσιαστικών επεμβάσεων. Δημιουργήθηκε ένα κύριο υπνοδωμάτιο με βεστιάριο (walk-in wardrobe) και ιδιωτικό λουτρό, καθώς και ένα δεύτερο υπνοδωμάτιο και ένας ενιαίος χώρος καθιστικού–κουζίνας. Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στην επάρκεια αποθηκευτικών χώρων και στη λειτουργική σαφήνεια των επιμέρους χρήσεων.

Κατά την αποκατάσταση των επιφανειών αφαιρέθηκαν μεταγενέστερες επεμβάσεις, αποκαλύπτοντας τα αυθεντικά δάπεδα terrazzo του μπαλκονιού, της κουζίνας και των μεταβατικών χώρων, με τις χαρακτηριστικές ροζ και κιτρινωπές αποχρώσεις τους. Το ξύλινο παρκέ αποκαταστάθηκε με προσοχή, ενώ η κουζίνα επανασχεδιάστηκε εξ ολοκλήρου σε ανοιχτές γαλάζιες αποχρώσεις. Το χρώμα χρησιμοποιείται συστηματικά ως μέσο οργάνωσης και ανάγνωσης των επιμέρους χωρικών ενοτήτων. Το μπλε του κοβαλτίου χαρακτηρίζει το λουτρό, σε συνδυασμό με μια μπλε γυάλινη θύρα που διαχέει το φως προς τον χώρο εισόδου. Στο κύριο υπνοδωμάτιο κυριαρχούν οι κίτρινες και γήινες αποχρώσεις, ενώ τα χειροποίητα τσιμεντοπλακάκια ενισχύουν τις αναφορές στην Παλιά Αθήνα.

Τα υπάρχοντα έπιπλα και φωτιστικά σώματα — οικογενειακά αντικείμενα που μεταβιβάστηκαν από γενιά σε γενιά — αποκαταστάθηκαν και επανεντάχθηκαν στον χώρο, λειτουργώντας ως φορείς μνήμης. Συνολικά, η επέμβαση διαμορφώνει μια κατοικία που ισορροπεί ανάμεσα στη διατήρηση και τη σύγχρονη επανερμηνεία, με σεβασμό στα υλικά, στην ιστορία της γειτονιάς και στο καλλιτεχνικό υπόβαθρο του χρήστη της.