Χώρος σε ροή

Στο κέντρο της Αθήνας, ένα διαμέρισμα της δεκαετίας του 1930 επανασχεδιάζεται, με στόχο τη δημιουργία ενός σύγχρονου χώρου κατοίκησης, με σαφή οργάνωση και σεβασμό στην αρχιτεκτονική του ταυτότητα.

Στον πυρήνα του διαμερίσματος, όπου και πραγματοποιείται η είσοδος σε αυτό, τοποθετείται το γραφείο, ενώ η νέα διάταξη ενισχύει τη λειτουργική σαφήνεια της αρχικής κάτοψης, με ξεκάθαρο τον διαχωρισμό ανάμεσα σε κοινόχρηστους και ιδιωτικούς χώρους, αλλά επαναπροσδιορίζοντας τις μεταξύ τους σχέσεις, μέσα από οπτικές φυγές και ελεγχόμενες διαμπερότητες.

Ο χώρος διημέρευσης οργανώθηκε εκ νέου, με ένα open space plan κουζίνας και καθιστικού. Η ένταξη διπλών, καθ’ ύψος, γύψινων στοιχείων στην οροφή, σε συνδυασμό με τον περιμετρικό κρυφό φωτισμό, τονίζουν το ύψος, αναδεικνύοντας το κέλυφος. Στη ζώνη των ιδιωτικών χώρων, ισχυρός χειρισμός η δημιουργία μιας καμπύλης επιφάνειας που λειτουργεί ως στοιχείο μετάβασης, μαλακώνοντας τη γεωμετρία μιας κατά τα άλλα αυστηρής σε γεωμετρία κάτοψης, προσδίδοντας μια ρευστότητα στον χώρο.

Η επέμβαση βασίστηκε στη διατήρηση και αποκατάσταση των αυθεντικών στοιχείων, με κυρίαρχο το ξύλινο δάπεδο, το οποίο συναντάται στους κύριους χώρους, συγκροτώντας μια ενιαία ζώνη διημέρευσης με θερμή υλικότητα και συνέχεια. Η μετάβαση προς την ιδιωτική ενότητα, σηματοδοτείται από αλλαγή υλικού: ένα δάπεδο με έντονο γεωμετρικό μοτίβο που παραπέμπει στα παραδοσιακά τσιμεντοπλακάκια παρεμβάλλεται ως φίλτρο πριν από τα υπνοδωμάτια. Το ίδιο δάπεδο εισχωρεί και μέσα στο κύριο λουτρό της κατοικίας, ενώ το σκούρο μονολιθικό έπιπλο νιπτήρα, που λειτουργεί ως σημείο συνάντησης των υπνοδωματίων, σαν ένα ανοιχτό boudoir, δημιουργει μια σαφή αντίθεση με το λευκό κέλυφος. Από την άλλη, τα αυθεντικά κουφώματα όπως και οι εσωτερικές δίφυλλες θύρες με υαλοστάσια, συντηρήθηκαν, ενισχύοντας τη διαμπερότητα και τη ροή του φυσικού φωτός. Η χρωματική παλέτα παραμένει ουδέτερη, με έμφαση στο φυσικό ξύλο, τις λευκές επιφάνειες και επιλεγμένες σκούρες λεπτομέρειες.